ΜΕΓΑΡΑ ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ 1973

( ΜΕ ΑΝΤΙΓΡΑΦΗ ΑΠΟ ΤΟΝ 
Basileios Kontopoulos )

1973
ΕΔΩ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ
«ΤΑ ΜΕΓΑΡΑ ΕΙΝΑΙ ΜΑΖΙ ΜΑΣ»
Παράλληλα με τον Αγώνα των φοιτητών του Πολυτεχνείου, διεξήγετο κι ο Αγώνας των Μεγαραίων ενάντια στη Χούντα, που θέλοντας να κάνει «το κέφι του Ανδρεάδη», να κατασκευάσει διυλιστήριο πλησίον της Πάχης, στην περιοχή Βασιλικό, ξερίζωσε όλα τα ελαιόδεντρα. τα πτηνοτροφεία και τις στάνες, από την αερογέφυρα της Πάχης έως το δρόμο του Περάματος.
Οι Μεγαρείς έκαναν το ΠΡΩΤΟ ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΟ ενάντια της Χούντας .
Οι επικεφαλείς του ήσαν:
1. Μπράβος Ιωάννης, Πρόεδρος Πτηνοτροφικού Συνεταιρισμού Μεγάρων
2. Παπαλεύθερης ΚΩΝ, Πρόεδρος Αγροτικού Συνεταιρισμού Μεγάρων
3. Λημνιός Κ Πρόεδρος Εργατικού Κέντρου Μεγάρων
4. Πανταζής Ηλίας Διευθυντής ΑΤΕ καταστήματος Μεγάρων
5. Μουρτζουκος Νικόλαος (πατέρας της ηθοποιού Νάντια Μουρούζη) Πρόεδρος ΘΕΟΓΝΗ
6. Χαλόφτης-Παπαδημήτρης ΑΓΡΟΤΗΣ
7. Γεωργακής Ανδρέας (θείος μου) ΑΓΡΟΤΗΣ
Αυτοί ήταν κι η ομάδα που επισκέφθηκε το Πολυτεχνείο μετά την κατάληψη της Νομαρχίας 
από τους Μεγαρείς !!!!!!!!!!!!
Την Ανακοίνωση Συμπαράστασης που εκφώνησε , η Μαρία Δαμανάκη μαζί με τον Δημήτρη(…… ???) από τον ραδιοφωνικό σταθμό του Πολυτεχνείου, συνέταξε ο Λημνιός και συνυπέγραψαν οι Μπράβος Ι και Παπαλευθέρης Κων.
Διαβάστε περισσότερα

ΤΟ ΜΑΖΕΜΑ ΤΗΣ ΕΛΙΑΣ ΤΟΤΕ ... ΣΤΑ ΜΕΓΑΡΑ

Το μάζεμα της ελιάς άρχιζε απο τον Οκτώβρη και αν είχε ''ελαιώνα'' τελείωνε το λιατρίβισμα μέχρι και μετά τον Δεκέμβρη . Οι ελιές στα Μέγαρα έχουν καρπό χρονιά παρά χρονιά...   Απο τις ελιές όσες δεν λιατρίβιζαν τις έβαζαν σε ξύλινα κουτιά αλατισμένες για τον χειμώνα . Τα περισσότερα νοικοκυριά είχαν το εισόδημα για προσωπική χρήση , μερικά σπίτια με το ζόρι έβγαζαν τη χρονιά και δεν πουλούσαν λάδι . Τα μεγάλα ''σόγια'' πουλούσαν το περίσσευμα του λαδιού σε λαδέμπορους που τότε ήταν στα Μέγαρα γύρω στους πέντε .
Ο τρόπος μαζέματος ήταν ο ίδιος απο τους αρχαίους χρόνους . Οι εργάτες ''τουρτούριζαν'' από το κρύο ή μούσκευαν μέχρι το κόκκαλο για να μαζεύουν ελιές στους ''νοικοτσυρέους'' των Μεγάρων με τα πολλά δεντρά απ' το πρωί νύχτα , μέχρι το δειλινό , για ένα μεροκάματο της πείνας ή δυο τρεις οκάδες λάδι (πολλές φορές περσινό και προπέρσινο) !
Μετά το μάζεμα σειρά είχε το λιατρίβισμα , οι ελιές που παλιά πήγαιναν με τα ζώα στο λιατρίβι μετά τον πόλεμο πήγαιναν με φορτηγά απο τα συμμαχικά , κάτι παλιοσεβρολέτ , φορντ , και ''τζέημις'' που τελικά παραγκώνισαν τα άλογα και τα μουλάρια .
ΛΙΑΤΡΙΒΙ ΝΙΚΟΛΑΟΥ 
Τα λιατρίβια ήταν εντός των Μεγάρων και κυρίως στο κέντρο . Το λιατρίβι του Τσίγκρη στη πλατεία Σωτήρος , το λιατρίβι του Καλοζούμη στο κέντρο (πλατεία Ηρώων) εκεί κοντά ήταν του Νικολάου , του Καστάνη – Λιάντρου , πιο πάνω του Στεντούμη – Καμάρα , του Κ. Παπαγιάννη στην Ελ. Βενιζέλου του Παπαγιάννη στην Αγ. Παρασκευή του Βόρδου στην Πλατεία Ηρώων , του Δέδε στη Μαυρουκάκη , του Σχινά στη Μυκηνών , του Μπερδελή στην 28ης Οκτωβρίου και του Συν/σμού εκεί που είναι και σήμερα .
Τα ηλεκτροκίνητα ελαιοτριβία αντικατέστησαν τα παλιά τα λιατρίβια που τα κινούσαν τα ζώα . Τα ηλεκτροκίνητα είχαν αρχικά τις πέτρες να λιώνουν τις ελιές μέσα σε τεράστια τσίγκινα ''χουνιά'' και μετά το ''λιώμα'' να μπαίνει σε μουτάφια (σκληρά τσουβάλια) και να πηγαίνει στο πιεστήριο που ήταν χειροκίνητο (δύο τρεις εργάτες έφερναν γύρω ένα τεράστιο ξύλινο στύλο που αυτός έδινε κίνηση στο πιεστήριο) για να βγει τελικά το λάδι και μείνει το ''λιοκότσι'' .
Το λάδι το μετάφεραν στα σπίτια μέσα σε δοχεία τσίγκινα με τις σούστες ή τα φορτηγά αν είχε το λιατρίβι .

ΠΗΓΗ : Η ΜΕΓΑΡΙΚΗ ΖΩΗ ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΒΔΟΜΗΝΤΑ
                ΧΡΟΝΙΑ . ΜΕΛΕΤΗ ΠΑΠΑΣΙΔΕΡΗ

 
Διαβάστε περισσότερα

Ο Τρύγος στα παλιά Μέγαρα


Ο τρύγος τα παλιά τα χρόνια στα Μέγαρα ξεκινούσε κοντά στην ημέρα του Σταυρού .
Τα αμπέλια που ήταν στου Ζάχουλι , τα Λιακωτά και του Μαυραντζα ήταν αυτά που έπρεπε να τρυγηθούν νωρίτερα , έτσι λοιπόν όλη η οικογένεια μαζί με άλλους συγγενείς - και αν το αμπέλι ήταν μεγάλο – μαζί με εργάτες ξεκίναγαν μόλις χάραζε , με το κάρο ή τη σούστα .
Μόλις έφταναν στο αμπέλι έκαναν την ευχή : ''άντε ώρες καλές , χίλιες τάλιες '' (Τάλια ήταν το χάλκινο σκέυος που μετρούσαν για να γεμίσουν τα βαρέλια από τη στέρνα του πατητηριου και το έλεγαν και μέτρο) Αμέσως μετά άρχιζαν να δουλεύουν τα γκατζούνια και να κόβουν τα σταφύλια .
Τα σταφύλια έμπαιναν στην κόφα (μίκρο καλάθι) και μετά περνούσε κάποιος που τα μάζευε στα κοφίνια (μεγάλα καλάθια).

Γύρω στις 12 το μεσημέρι έκαναν μια ώρα διάλειμμα για φαγητό , την μέρα του Σταυρού έτρωγαν φασολάδα επειδή είναι νηστεία , τις άλλες μέρες έτρωγαν ρέγκα , τυρί , ντομάτα και ψωμί .
Ο τρύγος έφτανε μέχρι το σούρουπο επειδή το βράδυ είχαν να πατήσουν τα σταφύλια στο πατητήρι.
Κάπου εκεί μέσα στη νύχτα ή νωρίς το πρωί ερχόταν το κάρο να πάρει το μούστο και μετά θα έπεφταν για ύπνο για να σηκωθούν νωρίς το πρωί για να συνεχίσουν την ίδια δουλειά .
Αν το αμπέλι ήταν μικρό και τελείωνε σε μια μέρα ερχόταν κάρο που έπαιρνε τα σταφύλια και τα πήγαινε στη Σούμα που ήταν τα πατητήρια . Στα Μέγαρα είχαμε δύο Σούμες η μία ήταν εκει που είναι τώρα το σχολείο στην Έξω Βρύση και η δεύτερη πριν τη γέφυρα της Πάχης στα δεξιά .
Με τον ίδιο τρόπο γινόταν ο τρύγος και στις άλλες περιοχές που ήταν ψηλότερα Χάνι , Μάζι κ.λ.π. που τα σταφύλια τα μάζευαν μέχρι μέσα Οκτωβρίου .

Από τα παλιά πατητήρια υπάρχουν αρκετά που σώζονται μέχρι σήμερα, στο πέρασμα των ετών αρκετά έγιναν δωμάτια και άλλα τα ''έφαγε'' ο χρόνος !!!  
Διαβάστε περισσότερα

Η ΜΑΝΤΕΙΑ ΣΤΑ ΑΡΧΑΙΑ ΜΕΓΑΡΑ


(Πρώτα πρέπει να πω για τους αφελείς ότι : η μαντεία είναι η πρόβλεψη για το μέλλον , ενώ η μαγεία είναι για να βλάψει ή να αποκτήσει κάτι κάποιος ή κάποια ! )

Η μαντεία στην αρχαία Ελλάδα – άρα και στα Μέγαρα – αναπτύχθηκε όπως βλέπουμε ιστορικά από την αρχή των ανθρώπων . Στη Μαντική τέχνη υπήρχαν διάφοροι τρόποι και μέθοδοι . Τα Μαντεία - που ήταν η φυσική εξέλιξη - λειτουργούσαν σχεδόν σε κάθε περιοχή της αρχαίας Ελλάδας , αρκετά από αυτά έφτασαν σε μεγάλη ακμή και λαμπρότητα .
Οι πληροφορίες λόγω της ιδιαιτερότητας της Μαντικής Τέχνης σπανίζουν οπότε δεν γνωρίζουμε αρκετά .
Ας δούμε τα στοιχεία που έχουμε για τα Μέγαρα .

ΠΑΥΣΑΝΙΑΣ ''Αττικά'' (Μεγαρικά) κεφάλαιο 43 παρ. 1-2
'' Και Αρτέμιδος ιερόν ο Αγαμέμνων εποίησε (ενταύθα) ηνίκα ήλθε Κάλχαντα οικούντα εν Μεγάροις εξ Ίλιον έπεσθαι πείσων '' !
Μετ. Και ιερόν της Αρτέμιδος ο Αγαμέμνων κατασκεύασε , όταν ήλθε δια να πείση τον Κάλχαντα τον κατοικούντα εις τα Μέγαρα , να ακολουθήσει ( αυτόν) εις το Ίλιον ( στην Τροία) !
Όπως βλέπουμε ο Μάντης ΚΑΛΧΑΣ ο σπουδαιότερος όλων κατά την αρχαιότητα που ήταν από τη γενιά των Αμυθαονιδών ασκούσε την Μαντική Τέχνη στα Μέγαρα γύρω στο 1100 π.Χ. (πιθανότατα κατά κάποιους να ήταν Μεγαρίτης ) όπως ήταν φυσικό στα Μέγαρα που ζούσε θα είχε πολλούς άξιους μαθητές .

Στην περιοχή Αιγόσθενα (Πόρτο Γερμανό ) της Μεγαρικής συμπολιτείας υπήρχε μία ακόμα ισχυρή προσωπικότητα της Μαντικής Τέχνης ήταν ο Μελάμπους (αυτός που είχε μαύρα πόδια) . Στα Αιγόσθενα είχε Μαντείο γύρω στα 1500 π.Χ. ο Μελάμπους ήταν γενάρχης ολόκληρου ''μαντικού γένους'' των Μελαμποδιδών που διέσωσε τη Διονυσιακή θρησκεία .

Κατά την εποχή του Πελοποννησιακού πολέμου 431- 404 π.Χ. στα Μέγαρα την Μαντική Τέχνη ασκούσε ο Δορίλειος ο οποιος κατοικούσε κάπου κοντά στη Κρήνη του Θεαγένη . Η τεχνική του Δορίλειου ήταν με 5 ελάσματα που είχαν μεταλλικές ακίδες στο κέντρο . Με κατάλληλους χειρισμούς και προσευχές οι ακίδες έγερναν και έπαιρναν θέσεις και ο Δορίλειος έβγαζε τα συμπεράσματα του .

Επίσης υπάρχει ιστορική αναφορά ότι στα Μέγαρα και συγκεκριμένα στο λόφο Αλκάθου (Αγ. Δημητρίου ) μέσα στην Ακρόπολη , πριν το 600 π.Χ. υπήρχε Μάντης ο οποίος ήταν τυφλός και οι χρησμοί του ήταν πάντοτε σωστοί . Ο Μάντης που στο πέρασμα του χρόνου το όνομά του και η τεχνική του δεν μας είναι γνωστά έχαιρε μεγάλης εκτίμησης και δέους !

Το σπουδαιότερο γραπτό στοιχείο που έχουμε για τα Μέγαρα και την μαντική Τέχνη είναι από τον Παυσανία στο κεφάλαιο 40 παρ. 6
''Μετά δε το τέμενος του Διός , (δηλαδή μετά την Κρήνη του Θεαγένους) οι ανελθόντες εις την ακρόπολην η οποία από τον Φορωνέως Καρός (δηλαδή το 1500 π.Χ. ) καλείτε και μέχρις της εποχής μου ( 130 μ.Χ. ) ακόμη Καρία ( Λόφος Προφήτη Ηλία ) συναντά μεν ναόν του Διονύσου Νυκτελίου , έχει δε κατασκευασθή ιερόν Αφροδίτης επιστροφίας και μαντείον καλούμενον της Νυκτός και ναός χωρίς οροφή του Διός Κονίου ''.

Όπως λέει ο Παυσανίας στα Μέγαρα υπήρχε Μαντείο , αυτό φυσικά θα είχε ιερείς , μάντεις , οινοσκόπους , ιέρειες πυθίες κ.λ.π. Το μαντείο φυσικά ήταν ενεργό στα χρόνια της Ρωμαιοκρατίας διαφορετικά ο Παυσανίας δεν θα το ανάφερε ! 
Περισσότερα για το μαντείο νυκτός :  http://istoriatonmegaron.blogspot.gr/2012/07/blogpost_2464.html

ΠΗΓΗ : ΟΙ ΜΑΝΤΙΚΕΣ ΤΕΧΝΕΣ ΣΤΑ ΜΕΓΑΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΑ ΜΕΧΡΙ ΣΗΜΕΡΑ 
               ΜΕΛΕΤΗ Σ. ΠΑΠΑΣΙΔΕΡΗ 


Διαβάστε περισσότερα

ΜΕΓΑΡΙΤΙΚΑ ΜΠΟΥΜΠΑΡΙΑ (ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΑ)

 
Για το φύλλο
 2 φλιτζάνια αλεύρι σκληρό
1/4 φλιτζάνι λάδι
Χλιαρό νερό, όσο χρειαστεί
(Μπορείτε να χρησιμοποιήσετε και έτοιμο φύλλο)

 Για την γέμιση
 1 κιλό σπανάκι
3-4 κουταλιές ρύζι
350 γρ. σταφίδες ξανθές
1 κουτάλια της σούπας κανέλα
1 ποτήρι του νερού ζάχαρη
μισό ματσάκι άνηθος

Για το πασπάλισμα
Πετιμέζι και ζάχαρη

Φύλλο
 Ρίχνουμε το αλεύρι σε μια λεκάνη. Ανοίγουμε μια λακουβίτσα και ρίχνουμε το λάδι και λίγο αλάτι. Ανακατεύουμε το αλεύρι με το λάδι και στην συνέχεια προσθέτουμε το νερό σιγά σιγά συνεχίζοντας να ανακατεύουμε και ζυμώνουμε έως ότου γίνει μια απαλή ζύμη. Την σκεπάζουμε και την αφήνουμε να σταθεί σε ζεστό μέρος για μία ώρα περίπου. Μετά την ανοίγουμε σε λεπτά φύλλα.

Γέμιση
 Πλένουμε καλά το σπανάκι και το κόβουμε σε πάχος 2 δακτύλων. Το βάζουμε σε τρυπητό, το ζουλάμε μέχρι να βγάλει τα νερά του. Το αφήνουμε να στραγγίξει καλά και μετά το ανακατεύουμε με τα υπόλοιπα υλικά. Κόβουμε το φύλλο σε κομμάτια 15 Χ 10 εκ περίπου. Κατά μήκος της φαρδιάς πλευράς τοποθετούμε το μείγμα, γυρνάμε τις 2 άκρες για να μην χυθεί το μείγμα και τυλίγουμε.

Έπειτα τα βάζουμε σε λαδωμένο ταψί και στον φούρνο στους 200 βαθμούς για 45 λεπτά περίπου. Όταν βγουν και όσο είναι ακόμα ζεστά ρίχνουμε λίγο πετιμέζι (αρκετές γυναίκες δεν βάζουν)  λίγη ζάχαρη (κρυσταλλική, ΟΧΙ άχνη) και λίγη κανέλα.
Διαβάστε περισσότερα

ΑΓΑΛΜΑ ΒΥΖΑΝΤΟΣ

Το άγαλμα του Βύζαντος βρίσκεται μπροστά από το κτίριο του Μουσικού Ομίλου Μεγάρων στη θέση Πευκάκια Μεγάρων . Ο γλύπτης που το φιλοτέχνησε είναι ο Κωνσταντίνος Κλουβάτος .
Οι εργασίες κατασκευής του ανδριάντα ξεκίνησαν το 1966 ( Ο χαλκός που χρησιμοποιήθηκε, ήταν από χάλκινα σκεύη, που οι συμπολίτες μας τότε έσπευσαν να δωρίσουν για τον ιερό αυτό σκοπό) ολοκληρώθηκαν το 1975 . Πρωταγωνιστές για την δημιουργία του ήταν η ''Λέσχη Προόδου Μεγάρων '' με μέλη του Δ.Σ. τους Ιωάννη Σακελλαρίου , Θεόδωρο Ρούσση , Μελέτιο Χαλόφτη , Ευκλείδη Σχινά , Σπύρο Μπέη , Νικόλαο Νάστο , και Αλφόνσο Παπαγιάννη .
Το 1975 το άγαλμα μπαίνει στη Κεντρική Πλατεία Μεγάρων επί Δημαρχίας Γεωργίου Σχινά .
Το 1985 στα πλαίσια ανακατασκευής της πλατείας ,το άγαλμα πάει σε χώρο πάρκιγκ στη οδό Κολοκοτρώνη (τώρα εκεί είναι τράπεζα και επάνω το παράρτημα Δ.Ο.Υ. ) μετά στο προαύλιο της Τεχνικής Σχολής στο Κουρκούρι και τελικά πίσω από το κτίριο του Μ.Ο. Μεγάρων .
 Στις 29 Μαΐου 1992 επί Δημαρχίας Γεωργίου Καστάνη στα πλαίσια εκδηλώσεων Τιμής και Μνήμης για την πτώση της Κωνσταντινούπολης . Με  μία σεμνή τελετή  το άγαλμα βρίσκει το φυσικό του χώρο , όπως τον είχε καθορίσει ο καλλιτέχνης δημιουργός του  με την παρουσία μεγάλου αριθμού συμπολιτών μας .

ΠΗΓΗ:  ΠΟΛΙΤΙΚΑ και... άλλα .  ΙΩΑΝΝΗ ΝΙΚ. ΓΚΙΝΗ



Διαβάστε περισσότερα