Οι Περσικοί πόλεμοι και τα Μέγαρα (μερος γ' )

Η Ναυμαχία της Σαλαμίνας έκρινε τον πόλεμο με τους Πέρσες στη θάλασσα. Ο Ξέρξης μετά την ήττα του φεύγει από την Ελλάδα και αφήνει τον καλύτερο στρατηγό του το Μαρδόνιο να συνεχίσει την εκστρατεία κατά των Ελλήνων. Ο Μαρδόνιος ενώ έχει ισχυρές δυνάμεις πάει στη Θεσσαλία για να περάσει τον χειμώνα . Από εκεί κάνει ότι μπορεί για να διχάσει τους Έλληνες , αλλά όλες οι  προσπάθειες είναι μάταιες .
Ο Μαρδόνιος την άνοιξη εισβάλει στη Βοιωτία και αμέσως μετά καταλαμβάνει και πάλι την Αθήνα . Τα Μέγαρα για εκείνο το διάστημα δεν ήταν στους στόχους του , επειδή είχε πληροφορίες  ότι στον Ισθμό που ήταν μόνο πέντε ώρες από τα Μέγαρα , υπήρχε   Ελληνικό στρατόπεδο . Εκτός αυτού γνώριζε ότι τα Μέγαρα είχαν κάνει συμπληρωματικά οχυρωματικά έργα και ότι οι Μεγαρείς είχαν αρκετό και εκπαιδευμένο στρατό . Το μόνο που έκανε  κατά των Μεγάρων ήταν μικρές αιφνιδιαστικές επιθέσεις για να βλέπει ποιες θα είναι οι  αντιδράσεις.  Μιά από αυτές ήταν  στις Παγές ( Αλεποχώρι ) που ήταν και το Δυτικότερο κομμάτι της Ελλάδας που έφτασε ο στρατός των Περσών . Όταν νύχτωσε οι στρατιώτες για να καταλάβουν αν γύρω τους υπήρχε εχθρικός στρατός έριχναν βέλη , εκεί υπήρχε ένας βράχος από τον οποίο ακουγόταν ένας αναστεναγμός !  πιστεύοντας ότι εκεί υπήρχε  υπήρχε εχθρός έριξαν όλα τους τα βέλη μέχρι που αυτά τελείωσαν ! Οι στρατιώτες το πρωί επέστρεψαν στη Θήβα που ήταν και ο Μαρδόνιος , επειδή δεν είχαν βέλη για να χτυπήσουν τον εχθρό τους .
Κατά τον Παυσανία ο βράχος αυτός ήταν στο δρόμο από τα Μέγαρα  όπως πλησιάζουμε στις Παγές στα δεξιά πίσω από μιά ρεματιά . Ήταν ένας ψηλός βράχος κομμένος σαν τοίχος με πολλές τρύπες και οι Μεγαρείς του είχαν δώσει το όνομα ''Βράχος που στενάζει'' . Κατά τους Μεγαρείς ο βράχος που αναστέναζε ήταν έργο και θέληση της θεάς Άρτεμης , γι ' αυτό και στα Μέγαρα είχε το όνομα Άρτεμης Σωτήρ .
Στα Μέγαρα γίνεται σύσκεψη στο Πρυτανείο και αποφασίζουν να μην εγκαταλείψουν την πόλη . Μαζί τους είναι και αντιπροσωπείες από την Αθήνα και τις Πλαταιές και αποφασίζουν να πάνε αντιπρόσωποι των τριών πόλεων  στο Ισθμό για να πείσουν τους Πελοποννήσιους να προχωρήσουν στην Αττική και την Βοιωτία . Παρά τις άριστες σχέσεις Σπαρτιατών και Μεγαρέων με μεγάλο κόπο , καταφέρνουν να φτάσει στα Μέγαρα δύναμη 1000 Σπαρτιατών που οι Μεγαρείς υποδέχονται με ενθουσιασμό .
Ο Μαρδόνιος όταν μαθαίνει ότι έρχονται δυνάμεις από την Πελοπόννησο υποχωρεί στην πεδιάδα της Θήβας , σαν κίνηση αντιπερισπασμού  στέλνει τμήμα του ιππικού του προς τα Μέγαρα , το οποίο δεν φτάνει ποτέ και γυρνάει πίσω με τον υπόλοιπο στρατό .
Οι Ελληνικές δυνάμεις στα μέσα Αυγούστου του 479 π.χ. με αρχηγό τον Σπαρτιάτη στρατηγό Παυσανία ξεκινούν προς τη Βοιωτία  . Ο Παυσανίας  δεν έχει ιππικό  η μάχη στην πεδιάδα των Πλαταιών  θα είναι άνιση , γι' αυτό αναπτύσσει τους  άνδρες του   κατά μήκος , στους πρόποδες και τις πλαγιές του βουνού . Ο Μαρδόνιος που ο αρχικός σκοπός του είναι  να περάσουν στην πεδιάδα στέλνει το ιππικό του .
Την πρώτη επίθεση την δέχτηκαν  οι Μεγαρείς που ήταν στο κέντρο των Ελληνικών δυνάμεων . Αν και ήταν σε ακατάλληλο έδαφος για άμυνα απωθούν την πρώτη επίθεση , όταν δέχονται και δεύτερη επίθεση ζητούν ενισχύσεις .  Κοντά βρίσκονται 300 επίλεκτοι Αθηναίοι οπλίτες και τοξότες οι οποίοι τρέχουν να βοηθήσουν . Σε αυτό το σημείο των μαχών σκοτώνεται ο αρχηγός του Περσικού ιππικού ο Μασίστιος το σώμα του έμεινε στα χέρια των Ελλήνων που το περιέφεραν με άμαξα σε όλο το στρατόπεδο. Μετά από αυτό οι Πέρσες υποχωρούν .
Η πρώτη νίκη των Ελληνικών
δυνάμεων δίνει αισιοδοξία στο στρατόπεδο . Προχωρούν και παρατάσσονται  κοντά στις Πλαταιές. Στο κέντρο των Ελληνικών δυνάμεων - που είναι πάντα οι Μεγαρείς - δίνεται μεγαλύτερο βάρος, σε εκείνο το σημείο είναι περισσότερο ενισχυμένες .
Οι μέρες περνούν με μικροσυμπλοκές και κινήσεις τακτικής . Το βράδυ πριν τη μεγάλη αναμέτρηση το πολεμικό συμβούλιο αποφασίζει μερική υποχώρηση προς τις Πλαταιές . Οι Ελληνικές δυνάμεις που είναι στο κέντρο , είναι  οι πιο καταπονημένοι από  επιθέσεις .Εκεί είναι  οι Μεγαρείς , οι Κορίνθιοι κ.α. μετά την μετακίνηση βρίσκονται   κοντά στο ναό της Ήρας .
Η ημέρα  που έγραψε τον επίλογο στην παρουσία των Περσών σε Ευρωπαϊκό έδαφος ήταν η 27η Αυγούστου του 479 π.Χ. μια ημέρα που αρχικά έδειχνε ότι ο στρατηγός  των Ελλήνων και οι γύρω από αυτών θα ήταν νεκροί ! Αλλά σε μια μάχη όλα μπορούν να αλλάξουν , αντί για τον Παυσανία ο νεκρός εκείνη την ημέρα ήταν ο Μαρδόνιος από το χέρι του Σπαρτιάτη Αείμνηστου . Οι Πέρσες όταν κατάλαβαν ότι ο Μαρδόνιος είναι νεκρός εγκατέλειπαν το πεδίο της μάχης. Ενώ οι  Έλληνες κατά τον Ηρόδοτο άφησαν ζωντανούς 3000 από τους 260.000 Πέρσες.





Διαβάστε περισσότερα

Το Κτήμα Εύχαρις

Ανάμεσα στις περιοχές Πευκενέα και Μούρτιζα Μεγάρων σε υψόμετρο 400 μέτρων , συναντάμε το Κτήμα Εύχαρις . Τα αμπέλια είναι αρμονικά παραταγμένα και χωρίζονται από μικρά μονοπάτια τα οποία έχουν στην άκρη τριαντάφυλλα , λεβάντες , δεντρολίβανα , αμυγδαλιές και ροδιές.         
Τα αμπέλια που φυτεύτηκαν το 1985 με συνολικά εννέα γηγενείς και διεθνείς ποικιλίες.   Η διάταξή τους είναι γραμμική και ο προσανατολισμός τους προς το Βορρά, ώστε τα φύλλα τους να αερίζονται από τον άνεμο και τα σταφύλια να μπορούν να αναπνέουν καλύτερα. Με αυτό τον τρόπο εμποδίζεται η δημιουργία υπερβολικής υγρασίας και τα φυτά προφυλάσσονται από ασθένειες. Το έδαφος των Μεγάρων είναι πλούσιο σε ασβέστιο, άμμο και ιχνοστοιχεία, αλλά και το κλίμα της περιοχής με τα δροσερά καλοκαίρια και τους ήπιους χειμώνες, είναι ιδανικό για την καλλιέργεια των αμπέλων.

Το κελάρι                                                           
Τα κεντρικά πέτρινα κτίσματα του Κτήματος φιλοξενούν ένα μοντέρνο κελάρι, εξοπλισμένο σύμφωνα με τις πλέον σύγχρονες τεχνολογικές προδιαγραφές.
Η ζύμωση των εκλεκτών κόκκινων και λευκών κρασιών γίνεται σε δεξαμενές από ανοξείδωτο χάλυβα με ελεγχόμενη θερμοκρασία και ωριμάζουν τοποθετημένα προσεκτικά σε κλιματιζόμενα κελάρια όπου με το πέρασμα του χρόνου αποκτούν τη γεύση και το χαρακτήρα τους μέσα σε δρύινα γαλλικά βαρέλια.


Τα φημισμένα κρασιά όπως το ελαφρώς αφρώδες «Eva Secco», το αφρώδες «Boheme», οι  αρωματικοί οίνοι «Ιλαρός» και «Εύχαρις», το «Ασύρτικο», το φίνο «Merlot», το αριστοκρατικό «Chardonnay», το ευγενικό «Syrah» και το γλυκό κρασί «Επίλογος», που τρυγιέται πολύ αργά μέσα στο χρόνο, θεωρούνται από τα καλύτερα του είδους τους στην Ελλάδα.                                                                                           

Τα κρασιά Εύχαρις συμμετέχουν κάθε χρόνο σε διαγωνισμούς κρασιών στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Αντίστοιχα πολλά είναι και τα διεθνή βραβεία με τα οποία έχουν διακριθεί καθώς και οι αυστηρές σφραγίδες ποιότητας της Ε.Ε. με τις οποίες επιβραβεύτηκαν η  


 φυσική καλλιέργεια, η υγιεινή επεξεργασία και η οικολογική φροντίδα των αμπέλων. Τα κρασιά Εύχαρις είναι ελληνικά κρασιά υψηλής ποιότητας που καταλαμβάνουν τις           
πρώτες θέσεις σε διεθνείς συγκρίσεις.                                                                         

Επισκέψεις                                                             

Για τους επισκέπτες που θέλουν να γνωρίσουν  τα κρασιά Εύχαρις, το  Κτήμα είναι ανοικτό καθημερινά από τις 9.00 έως τις 17.00, καθώς και τα Σαββατοκύριακα  και  μετά από συνεννόηση .                                                                                                              



Πληροφορίες                                                      

Για περισσότερες πληροφορίες απευθυνθείτε στο  τηλέφωνo 22960 90346 και στο www.evharis.gr                                                                                       

ΠΗΓΗ :  IN.gr                                                                                                       









Διαβάστε περισσότερα

Οι Περσικοί πόλεμοι και τα Μέγαρα (μερος β' )

Δυστυχώς οι καλές ειδήσεις συνοδεύθηκαν από την ξαφνική είδηση της
απώλειας των Θερμοπυλών και ο Ελληνικός στόλος απέπλευσε προς τη Σαλαμίνα για να προστατεύσει τις νότιες επαρχίες . Την επόμενη ημέρα ο Περσικός στόλος πέρασε με μεγάλη προσοχή το Στενό του Ευρίπου και το απόγευμα αγκυροβόλησε στο Αρτεμίσιο. Εκεί παρέμειναν για αρκετές ημέρες, κατά τις οποίες τα επίγεια περσικά στρατεύματα διέσχιζαν τις Θερμοπύλες με την άδεια του Ξέρξη, έτσι ώστε όλος ο στρατός να δει τους πεσόντες Έλληνες στις Θερμοπύλες, καθ’ οδόν προς την Αθήνα.
Περίπου χίλια πλοία θα πρέπει να ήταν διαθέσιμα στους Πέρσες για τη
ναυμαχία της Σαλαμίνας, ενώ τα αντίστοιχα Ελληνικά περίπου τριακόσια . Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο, με ενίσχυση από την Τροιζηνία, τα πλοία των
Ελλήνων στη Σαλαμίνα ανήλθαν σε περίπου τριακόσια εξήντα επτά τριήρεις, και αυτό γιατί οι Αθηναίοι, οι Κορίνθιοι και οι Μεγαρείς, αφού επισκεύασαν τις απώλειες και τις ζημιές που είχαν υποστεί στο Αρτεμίσιο, διατήρησαν αριθμητικά το στόλο τους.
Ο Ξέρξης φτάνοντας στην Αττική είχε την εσφαλμένη πληροφορία ότι οι Έλληνες ήσαν έτοιμοι να υποχωρήσουν από τα στενά της Σαλαμίνας και γι’ αυτό το λόγο διέταξε τους ναυάρχους του να παρατάξουν το στόλο σε τρεις γραμμές ώστε να κλείσουν όλα τα ανοίγματα στα στενά της Σαλαμίνος και να απομονώσουν τους Έλληνες. Οι Έλληνες όταν έφεξε η μέρα, ετοιμάζονται για ναυμαχία και οι Πέρσες άκουσαν τους σαλπιγκτές και τον αντίλαλο των παιάνων τους στα βράχια της περιοχής.
(Κατά τον Πλούταρχο, «ο Θεμιστοκλής γνώριζε τόσο καλά τον  καιρό όσο και την περιοχή της Σαλαμίνος και γι’ αυτό φρόντισε να παρατάξει τα πλοία του αντιμέτωπα προς τα βαρβαρικά τη συνηθισμένη ώρα κατά την οποία πνέει δυνατός άνεμος στη θάλασσα και φέρνει κύμα προς τα στενά, γιατί αυτός ο άνεμος, ενώ δεν θα έβλαπτε τα Ελληνικά πλοία που ήταν χαμηλά και δεν εξείχαν πολύ από τη θάλασσα, θα έπεφτε στα βαρβαρικά πλοία τa oποία είχαν ορθές πρύμνες και υψηλά καταστρώματα και θα τα παρέδιδε πλαγίως προς τα Ελληνικά πλοία», προφανώς κάνοντάς τα  πιο ευάλωτα στον εμβολισμό (Πλούτ. Θεμιστ. 14).
 Η ναυμαχία ξεκίνησε το πρωί με ασθενείς ανέμους βορειοδυτικής διεύθυνσης. Ο Ηρόδοτος (Ηρόδ. 7, 94) γράφει ότι, σύμφωνα με τις μαρτυ­ρίες των Αθηναίων, κατά το πρωινό της ναυμαχίας ο Κορίνθιος Αδείμαντος στον πανικό του όταν αντίκρισε τον εχθρό, σήκωσε πανιά και έφυγε βιαστι­κά. Σύμφωνα ;όμως με τον Πλούταρχο, η κίνηση των Κορινθίων πιθανόν παρεξηγήθηκε γιατί έγινε με σκοπό να  καταλάβουν τα πλοία τους καλύτερη θέση, με ευνοϊκότερους ανέμους για τη ναυμαχία (ΒΔ) αλλά και να αποτρέ­ψουν ενδεχόμενη κυκλωτική κίνηση των Περσών.  Η εξήγηση του Πλούταρχου είναι η πιθανότερη, διότι, όταν έγινε η κίνηση των Κορινθίων το πρωί, πράγματι οι άνεμοι στην περιοχή ήταν βορειοδυτικοί, πράγμα το οποίο θα τους διευκόλυνε αργότερα στην επίθεση η οποία θα γινόταν με ούριο άνεμο.
Βέβαια, σε αυτήν την περίπτωση, οι Κορίνθιοι δεν προέβλεψαν ότι οι άνεμοι
αργότερα θα στρέφονταν σε βορειοανατολικούς και οι τριήρεις τους δεν θα
ήταν εύκολο να πλαγιοκοπήσουν τον εχθρό αργότερα.)
Τα  Ελληνικά πλοία άρχι­σαν να κινούνται προς τα πίσω, κωπηλατώντας ανάδρομα και διατηρώντας σταθερά τις πλώρες τους προς τον εχθρό. Με τον τρόπο αυτό αποτράπηκε η συνάντηση των δύο στόλων στο μέσο των στενών και κερδήθηκε πολύτι­μος χρόνος ώστε να συντελεσθεί η αλλαγή των μετεωρολογικών συνθηκών, την οποία σύμφωνα με τον Πλούταρχο ανέμενε ο Θεμιστοκλής. Μέσα στο στενό οι ασφυκτικά περισσότερες περσικές τριήρεις δεν είχαν το πλεονέκτη­μα της υπεροπλίας, ενώ οι άνεμοι μετά το μεσημέρι στράφηκαν σε βορειοα­νατολικούς και ενισχύθηκαν σημαντικά δημιουργώντας ισχυρό κυματισμό. Τα περσικά πλοία αγνοούσαν το φαινόμενο και αιφνιδιάστηκαν, ενώ οι Έλληνες απέκτησαν σημαντικό επιχειρησιακό πλεονέκτημα. Τα Ελλη­νικά πλοία επηρεάζονταν λιγότερο από τον άνεμο, ενώ τα περσικά βρέθη­καν σε δυσχερή θέση γιατί ήταν ψηλότερα και περισσότερο ευαίσθητα στον πλευρικό άνεμο και δεν μπορούσαν να κυβερνηθούν με ακρίβεια. Το αποτέ­λεσμα της ναυμαχίας είναι γνωστό: ένα μεγάλο μέρος του περσικού στό­λου καταστράφηκε, ενώ  τα υπόλοιπα πλοία εγκατέλειψαν την περιοχή της σύγκρουσης και διέφυγαν προς τον Φαληρικό όρμο.

ΠΗΓΗ : ΠΡΑΚΤΙΚΑ ΤΗΣ ΑΚΑΔΗΜΙΑΣ ΑΘΗΝΩΝ 
          ''ΔΗΜΟΣΙΑ ΣΥΝΕΔΡΙΑ 15ης ΜΑΡΤΙΟΥ 2012 '' 
           ΘΕΜΑ : ΟΙ ΚΑΙΡΙΚΕΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΝΑΥΜΑΧΙΑΣ                           ΤΗΣ ΣΑΛΑΜΙΝΟΣ 
                               ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ 
            ΥΠΟ ΤΩΝ κ.κ. ΣΤ. ΓΚΙΝΗ , ΧΡ. ΡΕΠΑΠΗ, Δ.ΜΕΛΑ , Χ. ΖΕΡΕΦΟΥ
             ΔΙΑ ΤΟΥ ΑΚΑΔΗΜΑΪΚΟΥ κ.ΧΡΗΣΤΟΥ ΖΕΡΕΦΟΥ 

ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΤΟΝ ΣΥΜΠΟΛΙΤΗ ΜΑΣ κ. ΣΤΕΛΙΟ ΓΚΙΝΗ 

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤAI


Διαβάστε περισσότερα

Οι Περσικοί πόλεμοι και τα Μέγαρα (μέρος α)

Το 490 π.Χ. οι Πέρσες είχαν δεχτεί μεγάλη ήττα στο Μαραθώνα από τους Αθηναίους , κοινή πεποίθηση όλων των Ελλήνων ήταν ότι οι Πέρσες θα ξαναερχόντουσαν στον Ελλαδικό χώρο . Όλες οι πόλεις-κράτη προετοιμάστηκαν κατάλληλα , τα Μέγαρα  είχαν οργανωθεί σε ξηρά και θάλασσα .
Το 481 π.Χ. το φθινόπωρο , αντιπροσωπείες  από σχεδόν όλες τις Ελληνικές πόλεις - κράτη  κάνουν συνέδριο στον Ισθμό της Κορίνθου . Το συνέδριο γίνεται μετά από πληροφορίες για ετοιμασίες των Περσών . Η Μεγαρική αντιπροσωπεία ήταν παρούσα στο συνέδριο . Οι αποφάσεις του συνεδρίου ήταν : α) Γενική συμφιλίωση και ειρήνη όλων των Ελλήνων . β) Επίσημη  με όρκο αμυντική συμμαχία εναντίον των Περσών . γ) Καθορισμός των δυνάμεων που έπρεπε να διαθέσει η κάθε πόλη . δ) Αποστολή κατασκόπων στην Περσία . ε) Έκκληση για  συμμετοχή των πόλεων που δεν ήταν στο συνέδριο .
'Όπως ήταν αναμενόμενο στις αρχές της άνοιξης του 480 π.Χ. οι Πέρσες με αρχηγό τον Ξέρξη (ο οποίος ήταν  γιος του Δαρείου που έχασε στη μάχη του Μαραθώνα )   ξεκινούν την εκστρατεία   κατά της Ελλάδας . Περνούν  χωρίς μεγάλες αντιστάσεις από τον Ελλήσποντο , Θράκη , Μακεδονία , Θεσσαλία . Ο Περσικός στόλος που πλέει παράλληλα με τις χερσαίες δυνάμεις , αγκυροβολεί στους Αφέτες (περιοχή του Πηλίου ) απέναντι από το Αρτεμίσιο της   Εύβοιας .
Η πρώτη αντίσταση των Ελληνικών δυνάμεων εκδηλώνεται στο στενό των Θερμοπυλών  όπου εκτός από τον Λεωνίδα και τους 300  συμμετέχουν και 700 Θεσπιείς ( από τις σημαντικότερες πόλεις της Βοιωτίας ) που  αποφάσισαν να μην αφήσουν τους Σπαρτιάτες - αν και μπορούσαν να αποχωρήσουν - επειδή   σε περίπτωση ήττας του Λεωνίδα  θα βρισκόταν στο έλεος των Περσών , οπότε προτίμησαν να παραμείνουν στις Θερμοπύλες.  Η  μάχη των Θερμοπυλών έγινε στις 9
Αυγούστου του 480 π.Χ. παράλληλα διεξήχθη και η ναυμαχία του Αρτεμισίου που  οι Μεγαρείς  συμμετέχουν με 20 πλοία .  Έχοντας κρατήσει εφεδρείες - όπως και οι άλλες πόλεις - για την επόμενη αμυντική γραμμή .
Η ναυμαχία πραγματοποιείται σε τρεις φάσεις , από αυτές μόνο την τρίτη μπορούμε να θεωρούμε ναυμαχία , από το μέγεθος των απωλειών , την σφοδρότητα των επιθέσεων , αλλά και από τον  χρόνο που κράτησε . Σαν νικητές θεωρούμε τις Ελληνικές δυνάμεις που κατάφεραν να παραμείνουν  αξιόμαχες  , να μαζέψουν τους νεκρούς τους και να εκπληρώσουν στο ακέραιο  την αμυντική τους αποστολή (αφού οι Πέρσες δεν μπόρεσαν να μπουν στο Μαλιακό κόλπο και να υποστηρίξουν το στρατό τους στις Θερμοπύλες ) .
Δεν γνωρίζουμε ποιες ήταν οι απώλειες των Μεγαρέων , γνωρίζουμε μόνο ότι ακολούθησαν τον υπόλοιπο Ελληνικό στόλο  στην Αττική   και αγκυροβόλησαν στο στενό της Σαλαμίνας .
ΣΥΝΕΧΊΖΕΤΑΙ
ΠΗΓΗ : βιβλίο ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ έκδοση ΔΗΜΟΤΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗΣ                 ΜΕΓΑΡΩΝ  

Διαβάστε περισσότερα

Η ΚΩΜΩΔΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΜΕΓΑΡΑ


Η αρχαία ελληνική τραγωδία και κωμωδία δοξάζει ακόμα τη σύγχρονη Ελλάδα και εντυπωσιάζει το παγκόσμιο κοινό με τα αιώνια μηνύματα που μεταφέρει. Το θαυμαστό αυτό είδος τέχνης γνώρισε την ακμή του την κλασική περίοδο,η εμφάνισή του όμως χάνεται στα βάθη της ελληνικής ιστορίας,για τα οποία οι πηγές είναι σχεδόν ανύπαρκτες. Κατά την αρχαιότητα όμως οι Μεγαρείς επέμειναν ότι η πολιτική σάτιρα,που εξελίχθηκε στον ανώτατο βαθμό της με τον Αριστοφάνη, πρωτοεμφανίστηκε στην πόλη τους, στα Μέγαρα. Πρέπει να έχουν δίκιο.

Ο πρώτος που φαίνεται ότι παρουσίασε ένα είδος πρωτογενούς σάτιρας και κωμωδίας ήταν ο Σουσαρίων, περίπου το 600 π.Χ. Εκείνη την περίοδο είχαν ξεσπάσει φοβερές ταραχές στα Μέγαρα, ανάμεσα στο φτωχό όχλο των αγροτών και τους ολιγαρχικούς ευγενείς. Γύρω στο 640π.Χ. ο όχλος ξεσηκώθηκε, έσφαξε τα ζώα των ευγενών και πολλούς από τους ίδιους και εγκατέστησε κυβερνήτη το Θεαγένη. Γύρω στο 620 οι ευγενείς επανήλθαν, αλλά το 610 έγινε άλλο ένα, βιαιότερο κίνημα των φτωχών. Σύμφωνα με την ελεγεία του Μεγαρίτη ολιγαρχικού Θεόγνιδος, ο οποίος έφυγε κυνηγημένος από την πόλη και εγκαταστάθηκε στη Θήβα, κατά τη δεύτερη επικράτηση της φτωχολογιάς, οι πλούσιοι και οι αρχόντοι πάθανε μεγάλες συμφορές. Δημεύτηκε η περιουσία τους, εκδιώχθηκαν από τα σπίτια τους, ντύθηκαν με γιδοτόμαρα και αναγκάστηκαν να κάνουν τους βοσκούς σε ζώα που παλιότερα ήταν δικά τους αλλά τώρα ανήκαν στην πλέμπα, που είχε πάρει την εξουσία. Τους λοιδορούσαν και τους εξευτέλιζαν όπου τους πετύχαιναν, στους δρόμους, στα χωράφια, στην αγορά. Φαίνεται ότι αυτή η λοιδορία έγινε πιο συστηματικά και επαγγελματικά από το Σουσαρίωνα, για να γεννηθεί έτσι η κωμωδία. Ο Σουσαρίων έφτιαχνε κείμενα και ποιήματα με τα οποία κορόιδευε τους έκπτωτους ευγενείς και βωμολοχούσε εναντίον τους, κάνοντας το λαό να ξεκαρδίζεται με την κατάντια των πρώην αφεντάδων τους. Σύμφωνα με τον Μπέκερ, ο Σουσαρίων ήταν ο πρώτος που έδωσε τακτικό μετρικό τύπο στους ιάμβους, οι οποίοι ήταν στα χνάρια των παλιών , φαλλικών λεγομένων, κωμωδιών. Δημιούργησε μάλιστα και παράδοση, αφού την εποχή του Πεισίστρατου στην Αθήνα ξακουστοί κωμωδιογράφοι ήταν οι Μεγαρίτες Μαίσων και Μύλλος.
ΜΕ ΑΝΤΙΓΡΑΦΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΕΛΙΔΑ    http://www.artmag.gr/    ΚΑΙ ΤΗΝ  
Διαβάστε περισσότερα

Αλέξανδρος Κορογιαννάκης


 Ο Αλέξανδρος Κορογιαννάκης γεννήθηκε στα Μέγαρα το 1906 και πέθανε στη Βάρκιζα  το 1966 . Ήταν χαράκτης και ζωγράφος . Σπούδασε στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών και μετά συνέχισε τις σπουδές του στη Βιέννη , παρακολούθησε μαθήματα  χαλκογραφίας στην εθνική τράπεζα της Αυστρίας .  Η χαρακτική τραπεζογραμματίων , η ξυλογραφία, η χαλκογραφία  και η λιθογραφία ήταν η ειδίκευσή του . Από το 1928 ως το 1939 δουλεύει ως σκιτσογράφος σε εφημερίδες και περιοδικά . Από το 1939 εργαζόταν στην Τράπεζα της 

 Σφαγές  στο Δίστομο 
Ελλάδος . Το 1942 χάραξε τη Νίκη της Σαμοθράκης στο χαρτονόμισμα των 5.000 δραχμών . Μετά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο ασχολήθηκε με την σχεδίαση γραμματοσήμων .

Εικονογράφησε πολλά βιβλία . Παρουσίασε έργα του σε ατομικές και ομαδικές εκθέσεις μία από  αυτές ήταν στα Μέγαρα με το Θωμά Μώλο .
Έργα του Αλ. Κορογιαννάκη βρίσκονται στην Εθνική Πινακοθήκη , τα έργα του ξεχωρίζουν για την ποιοτικότητα που αποπνέουν  και απεικονίζουν κυρίως σκηνές αγροτικού και εργασιακού βίου .
Νυχτερινή Βάρδια 
Ο Αλέξανδρος  Κορογιαννάκης τιμήθηκε για τα έργα του στο Παρίσι το 1937 , Αλεξάνδρεια 1955 α' βραβείο Μπιενάλε, Παρίσι 1963 χάλκινο μετάλλιο, κ. α. .
Διαβάστε περισσότερα